In memoriam Adriaan Naert

Nieuws

F1258c39

Dag Adriaan,

We kennen elkaar al heel lang, van toen we samen in onze jonge jaren bouwkampen organiseerden. Later werden we collega’s in naburige parochies.

Ik heb je steeds gekend als een gedreven priester, bezield voor de goede zaak en voor de mensen. Een echte bestuurder was je niet. Een manager nog veel minder. Je hield van het concrete dagelijkse werk dat gedaan moest worden. Een handwerker, ja, dat was je. Dat had je wellicht van thuis meegekregen. Je deed het graag en je had er verstand van: je eigen groenten kweken, klusjes allerhande voor de kerk en vooral ten dienste van mensen. Je was de stille helper voor velen, zeker voor mensen in nood en armoede, en toen al voor vluchtelingen op zoek naar een nieuw bestaan. In stilte, ongezien, heb je bergen werk verzet om levens weer op het spoor te krijgen. De aandacht voor de minsten was bij jou geen ijdel woord.

Voor alles was je priester, man van God. Met de gave van het woord die je zeker bezat, probeerde je jarenlang de Blijde Boodschap heel dicht bij het leven te brengen. Niet zwevend, maar concreet herkenbaar. En doenbaar.

Je was een guitigaard. Een olijkerd. Een mensenzot. Hoe vaak stond je niet op straat om passanten aan te spreken en een babbeltje te slaan. En dan was een kwinkslag nooit ver weg.

Toen je zus Andrea stierf, is er ook een deel van jou gestorven. Je grote steun was weg. Het werd stil om je heen. Federaties werden gevormd in de parochies van ons bisdom en dat lag jou niet. Je ging met pensioen, maar bleef wonen tussen je mensen. Maar met het groeien van de stilte ging de gezondheid ook achteruit. Het deed pijn je zo te zien.

Vrijdag 19 september ben je heengegaan. Terug naar je Bron.

Dank voor je vriendschap die je zoveel jaren aan zoveel mensen gegeven hebt. Wij dragen je mee en bewaren in ons je levensboodschap: dat het evangelie concreet moet worden in het dagelijks leven en vooral in de aandacht voor de minsten.

Carlos

In memoriam Adriaan Naert